Εκλογές χωρίς πρόγραμμα;

Εκλογές χωρίς πρόγραμμα;
Διαβάζω τον τελευταίο καιρό δημοσιεύματα που υποθέτουν ότι θα προκηρυχθούν εκλογές σύντομα.

Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι έπρεπε να έχουν ήδη γίνει εκλογές πολύ νωρίτερα.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν πρόκειται να λυθεί με εκλογές. Mην έχετε ψευδαισθήσεις...

Ανεξάρτητα από ό τι δείχνουν οι στημένες δημοσκοπήσεις που κατά καιρούς βγαίνουν στην δημοσιότητα, από το αποτέλεσμα των εκλογών δεν θα προκύψει διαφορά ποσοστών μεταξύ των δύο πρώτων κομμάτων μικρότερη από 1,5%

Η διαφορά θα είναι πολύ μεγαλύτερη.

Η ψήφος διαμαρτυρίας θα είναι πολύ μεγαλύτερη από το παρελθόν και η φθορά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που συγκυβερνούσαν, θα είναι μεγάλη.

Προφανώς ο κος Σαμαράς δεν έχει καταλάβει ότι η δικαστική δίωξη της ΧΑ μπορεί να του φέρει μερικούς ψήφους από τους συνδεμένους χαλαρά με το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ, αλλά θα του απομακρύνει ουσιαστικά τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους.

Οι ψηφοφόροι αυτοί μπορεί να μην είναι πολλοί, αλλά τουλάχιστον ψηφίζουν σταθερά δεξιά και δεν απέχουν από τις εκλογές.

Ο κος Σαμαράς θα πάθει αυτό που έπαθε η κα Μέρκελ στις πρόσφατες γερμανικές εκλογές.

Θα καταποντίσει εκλογικά το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ.

Στο μέλλον δεν θα μπορεί να βρει συνεταίρους για να κυβερνήσει.

Δεν νομίζω να πιστεύει σοβαρά ότι θα έχει μελλοντικά την στήριξη της Χρυσής Αυγής, έχοντας την αρχηγική ομάδα της προφυλακισμένη και υπόδικη.

Αυτή την στιγμή ίσως να σκέφτεται ότι οι εκλογές τον συμφέρουν, πριν η τρόικα απαιτήσει νέα οικονομικά μέτρα.

Αυτός ο υπολογισμός είναι καθαρά μικροπολιτικός.

Τα νέα μέτρα θα απαιτηθούν από οποιαδήποτε κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία.

Αυτό συμπεριλαμβάνει και ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή ευρύτερη κυβέρνηση συνεργασίας αντιμνημονιακών κομμάτων.

Η ως τώρα διαχείριση των οικονομικών της χώρας είναι αποτυχημένη και χωρίς φαντασία.

Βασίστηκε σε μπάσταρδα μέτρα οικονομικής πολιτικής και σε δεσμεύσεις των μνημονίων.

Αναφέρομαι στα μέτρα ως μπάσταρδα γιατί δεν έχουν πολιτικό και οικονομικό υπόβαθρο.

Με συνεχείς οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων κατάφεραν να μειώσουν συγχρόνως το εθνικό εισόδημα και τους φόρους που πληρώνονται και αύξησαν δυσθεώρητα το ποσοστό της ανεργίας και τους οφειλόμενους ληξιπρόθεσμους φόρους.

'Ολα αυτά έγιναν στο όνομα της αύξησης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Δυστυχώς αυτοί που νομοθετούν δεν προσπάθησαν καθόλου να μειώσουν περιττές δαπάνες, ούτε βελτίωσαν τον μηχανισμό είσπραξης των φόρων.

Το να επιβάλλεις νέους φόρους νομοθετικά είναι πανεύκολο.
Το να τους εισπράξεις από μη έχοντες είναι πρακτικά αδύνατο.

Η διαχείριση της λίστας LAGARDE και της λίστας όσων έβγαλαν περίπου 60 δις ευρώ στο εξωτερικό την περίοδο 2010-2012 το αποδεικνύει με καθαρό τρόπο.

Θεώρησαν κάποιοι ως μη έχοντες αυτούς που έσπευσαν να βγάλουν από την χώρα 60 δις ευρώ για να τα "σώσουν";

Μήπως τα λεφτά αυτά είχαν φορολογηθεί στο παρελθόν;

Tην απάντηση στο δεύτερο ερώτημα δεν θα την μάθουμε ποτέ γιατί ο φορολογικός μηχανισμός δεν θέλει να το μάθει...

Τα λεφτά αυτά πρέπει να επιστρέψουν στην Ελληνική οικονομία το συντομότερο δυνατό.

Δεν πρέπει να επιστρέψουν όμως πίσω μόνο σαν επενδύσεις, αλλά και σαν ρευστότητα.

Θα αρκούσε ένας απλός νόμος που να δήλωνε ότι δικαιούχοι χρημάτων στο εξωτερικό θα είχαν τρεις επιλογές:
'Η θα πλήρωναν φόρο αλληλεγγύης 10% επί του ποσού που βρίσκεται στο εξωτερικό ή απλά θα έφερναν τις καταθέσεις εντός της Ελλάδας και θα τις μετέτρεπαν σε καταθέσεις σε ξένο νόμισμα της επιλογής τους.

Αν επέλεγαν την απλή επιστροφή των χρημάτων σε ευρώ θα έπρεπε ή να τα επενδύσουν ή να ελεγχθούν φορολογικά.

Οι παραπάνω ρυθμίσεις είναι και συνταγματικές και νόμιμες.

Ο φορολογικός νομοθέτης με βάση το μνημόνιο έχει επιβάλλει φόρο αλληλεγγύης σε όλα τα εισοδήματα οποιασδήποτε πηγής των Ελλήνων πολιτών.

Επίσης επέβαλλε φόρο στην κατοχή ακίνητης περιουσίας και μάλιστα ανεξάρτητα αν επιφέρει εισόδημα ή όχι.

Με βάση ποιά συνταγματική πρόβλεψη η περιουσία στο εξωτερικό είναι αφορολόγητη και δεν συμπεριλαμβάνεται στην περιουσία που δύναται να φορολογηθεί?
Mπορεί κάποιος να ισχυρισθεί ότι ο φόρος αυτός δεν θα πληρωθεί.

Η κατοχή όμως 51.000 ευρώ στο εξωτερικό αν δεν πληρωθεί ο φόρος μπορεί εύκολα να οδηγήσει κάποιον στην φυλακή...

Αν επιλέξουν να τα φέρουν χωρίς φόρο σε ξένο νόμισμα, αυτό θα ισοδυναμεί με ένα εξωτερικό δάνειο ισόποσης αξίας. Το δάνειο αυτό όμως θα είναι εσωτερικό και ιδιωτικό, καθώς θα είναι ιδιοκτησία ελλήνων πολιτών και θα πρέπει να αποδοθεί διαχρονικά από τις τράπεζες, όπου θα τηρηθεί ως κατάθεση.

Θα είναι όμως πραγματικά λεφτά και όχι λογιστικό χρήμα κάποιου προγράμματος βοήθειας της τρόικας, που μπαίνει στην χώρα για να βγει αμέσως ως πληρωμή δόσης κάποιου δανείου.
Αν επιλέξουν να τα φέρουν ως ευρώ και τα επενδύσουν στην ελληνική οικονομία η ρευστότητα θα αυξηθεί.

Ο φορολογικός έλεγχος θα πρέπει να παραμείνει ως μέτρο. Δεν επιτρέπεται νομικά το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, αν δεν θέλουμε να έχουμε την κατάληξη της Κύπρου.
Αν 60 δις ευρώ φορολογηθούν με 10% εφάπαξ θα προκύψει έκτακτο έσοδο του προυπολογισμού 6 δις ευρώ.

Το ποσό αυτό μπορεί να διατεθεί για την καταπολέμηση της ανεργίας και να καλύψει την μισθοδοσία 500.000 ανέργων για ένα χρόνο με μισθό 1000 ευρώ το μήνα.
Φαντασθείτε 500.000 άνεργους να δουλεύουν για ένα χρόνο τι εθνικό εισόδημα μπορούν να παράγουν.

Μόνο από ΦΠΑ 23% θα πληρώσουν για την κατανάλωση του μισθού 1,38 δις ευρώ ως έμμεσους φόρους και περίπου άλλα τόσα θα είναι οι έμμεσοι φόροι.
Τον επόμενο χρόνο οι μισθοδοτούμενοι άνεργοι θα είναι 250.000 άτομα και τον μεθεπόμενο 125.000 άτομα.

Σε τρία χρόνια θα απασχοληθούν κατά μέσο όρο 291.600 άνεργοι και θα ανεβάσουν το εθνικό εισόδημα περίπου 20%.

Δεν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά κάτι παρόμοιο γίνεται στρεβλά σήμερα.

Το κόστος των ανέργων που επιδοτούνται από τον ΟΑΕΔ το πληρώνει η εισφορά αλληλεγγύης των μισθωτών του δημόσιου τομέα. Αν πληρώνεσαι 1500 ευρώ μισθό το 3% είναι κράτηση 45 ευρώ το μήνα. Κάθε 10 περίπου μισθωτοί του δημοσίου πληρώνουν το επίδομα ανεργίας ενός ανέργου. Το 10% της ανεργίας πληρώνεται σήμερα από τους εργαζόμενους και όχι από το κράτος! Το κράτος παίρνει από την τσέπη του εργαζόμενου εισόδημα και το μοιράζει στους ανέργους χωρίς ανταπόδοση.

Οι άνεργοι απλά καταναλώνουν. Δεν παράγουν τίποτα. Γι' αυτό δεν έχουμε το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα που ανέφερα παραπάνω.

Το σημερινό πολιτικό σύστημα έχει υποσχεθεί ως το 2015 με βάση το μνημόνιο 150.000 απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων. Από αυτά προβλέπει να εξοικονομήσει 2,25 δις ευρώ το χρόνο.

Με το μέτρο αυτό θα αφαιρέσει παράλληλα αντίστοιχο εισόδημα από την κατανάλωση χωρίς κανένα πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα και θα μεγαλώσει και άλλο την ανεργία.
Αυτό είναι το σχέδιο για το οποίο θα κληθείτε να αποφασίσετε σε περίπτωση εκλογών.

Διαλέξτε μνημονιακούς και θα το καταλάβετε πολύ σύντομα...

'Οσον αφορά το νόμισμα και τον χειρισμό του δημόσιου χρέους δεν το γνωρίζετε ακόμα, αλλά υπάρχουν και άλλες προτάσεις...

Διαβάστε ενδεικτικά μία παλιά πρόταση μου που καλύπτει όλα τα ενδεχόμενα χωρίς απαραίτητη αλλαγή νομίσματος

ΕΞΥΠΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ. 

Θα τολμήσετε όμως μία αλλαγή πορείας ή θα τους ακολουθήσετε στην καταστροφή?

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΙ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΓΕΦΥΡΙΑ ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΠΟΤΑΜΙΑ.... ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ... ΑΝ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΣΑΝ ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΣΩΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. 



SON OFEON



Πηγή: Εκλογές χωρίς πρόγραμμα; - RAMNOUSIA 


Tο Αλλο Ακρο

Το άλλο Άκρο
Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την "αριστερά" που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.

Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου(οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). 

Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος. Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις. 

Τους αναλώσιμους κομματικούς "αγωνιστές" τους κρατάς σίγουρα με στοιχεία, όπως και το δήθεν Άκρο που δημιούργησες και καταδίκασες μέχρι να το ξαναχρησιμοποιήσεις. Θέλεις να δημιουργήσεις και το άλλο Άκρο, αλλά καταβάθος ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που επικοινωνιακά έχεις βάλει ως στόχο. Δε μπορεί να πιστεύεις ότι το άλλο Άκρο είναι τόσο φιλήσυχο και τόσο φιλοδημοκρατικό! Δε μπορεί να θεωρείς ότι το Άκρο που ψάχνεις πηγαίνει σαν νοικοκύρης στις κάλπες και ρίχνει την συνείδησή του σε μία κάλπη σε εποχές Κατοχής! Αλήθεια θεωρείς ότι τόσο φιλειρηνικό εχθρό έχεις; Εσύ που μέχρι τώρα έχεις στραγγίξει από ζωντανούς τόσο αίμα και ιδρώτα; Τόσο μικρή είναι τελικά η αυτοεκτίμησή σου; 

Σου έχω νέα. Το άλλο Άκρο είμαι εγώ. Δεν έχω κόμμα, δεν έχω σπίτι, δεν έχω όνειρα, δεν έχω πλέον τίποτε που να με δένει συναισθηματικά και υλικά με τίποτε από αυτά που εσύ θεωρείς Κράτος. 

Επέλεξες την πλευρά του Κράτους, άρα αναγκαστικά επέλεξα τον εχθρό του Κράτους: Την Ελευθερία. Το Κράτος σου το έχεις πια δοσμένο, το έχεις υποθηκευμένο για τα επόμενα 200 χρόνια, το έχεις αποδεκατίσει από το εργατικό του δυναμικό, το έχεις ρημάξει κυριολεκτικά. Εμένα όμως, δεν θα με δεις ούτε με κιάλι. Είμαι ένα κάστρο απροσπέλαστο από στρατούς και όπλα, από νόμους και διαταγές. Είμαι τόσο ακονισμένο Άκρο που ματώνω κάθε βράδυ τα ροζ όνειρά σου. Δεν έχω ένα πρόσωπο, αλλά ούτε μία καρδιά. Είμαι το Άκρο που ακόμα δεν έχει μιλήσει. Και δεν πρόκειται να ακούσεις την φωνή του. Κουβέντες αυτό το Άκρο με δυνάστες και τρομοκράτες της Ελευθερίας δεν κάνει. Πράττει! Μην ψάχνεις για καμία ομάδα που δουλειά δεν έχει να κάνει και στήνει ιστορίες για να σε τρομοκρατήσει σε γιάφκες και υπόγεια αντί μεροκάματου και να γράφει προκηρύξεις σταλμένες σε δημοσιογραφικά γραφεία τα οποία λειτουργούν ως δικά σου Γραφεία Τύπου. Έχει νοημοσύνη αυτό το Άκρο. 

Άκου να σου πω, Δημοκράτορα, την πατρίδα εγώ δεν την έχω για χόμπι. Δεν την φέρνω για κουβέντα μέσα σε καφενεία και κομμωτήρια, δεν είμαι όψιμος υπερασπιστή της. Δεν με πλήρωσε ποτέ, αλλά της απέδωσα όσα μου αναλογούσαν για να την βλέπω Ελεύθερη. Το Κράτος σου όχι μόνο δεν το πληρώνω, αλλά κάθε μέρα γράφω και τους ημερήσιους τόκους που μου χρωστά εδώ και 5 χρόνια αλλά και για όσο θα κρατήσουν οι μπίζνες που στήσατε σε τούτο το κομμάτι γης. Το γινόμενο θα σε τρομάξει: Όσα κάθε μέρα χάνει η Ελευθερία μου βάλτα εις την νιοστή. Και θα μου τα πληρώσεις μέχρι δραχμής. 

Τράβα όσο μπορείς το σχοινί από το δικό σου Άκρο. Όσο το τραβάς τόσο πιο κοντά σου με φέρνεις. Θα νιώσεις την ανάσα της καταπιεσμένης οργής, το χνώτο του άδειου στομάχου, την μυρωδιά του σαπισμένου ονείρου. Και το τραγικό για σένα είναι ότι δεν θα με βλέπεις. Ούτε εγώ με βλέπω πια στον καθρέπτη κάθε πρωί. Βλέπω χιλιάδες μάτια, βλέπω χιλιάδες μορφές, νεκρές, παρούσες και αγέννητες.

Αφού θέλετε να γράψετε την Ιστορία του μέλλοντος ως νικητές θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα κεφάλαια της κάθε Ιστορίας που γράψατε, τα δημιουργούσαν πάντα τα νικημένα Άκρα. Εκείνα που για δεκαετίες και αιώνες θέλετε να εξαφανίσετε, μα ως ανεπίδεκτοι μαθήσεως ηλίθιοι, πάντα οι ίδιοι τα δημιουργείτε.

Simple Man

Οι πραγματικοί λόγοι της επίθεσης στην Συρία. Του Γ.Βαρουφάκη

Οι πραγματικοί λόγοι της επίθεσης στην Συρία. Του Γ.Βαρουφάκη

Σε κάποια συνοικία της Δαμασκού σιωπηλοί γείτονες μεταφέρουν στο νεκροταφείο πτώματα σε κατάσταση αγκύλωσης που μόνο η χρήση χημικών όπλων Σαρίν μπορεί να εξηγήσει - αέρια που κάνουν τους μυς να πετρώνουν, οδηγώντας το θύμα στην «τσιμεντοποίηση» και στον πιο επίπονο θάνατο που μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους. 

Το δράμα, όμως, αυτών των ανθρώπων δεν παίζει κανέναν ρόλο στην κουβέντα που έχει αναπτυχθεί στα δυτικά μέσα ενημέρωσης για την επικείμενη αμερικανική «αντίδραση». Το θέμα δεν ήταν ποτέ η Συρία. Το θέμα ήταν, από την οπτική του Πενταγώνου, το Ιράν και, από την οπτική των δυτικών μέσων, το μύθευμα της Δύσης για τον εαυτό της. 
Όταν ο Σαντάμ έπνιγε τους Κούρδους στα χημικά, οι ΗΠΑ πάσχιζαν να συγκαλύψουν το έγκλημα. Όταν το Ισραήλ εξαπέλυε βόμβες φωσφόρου εναντίον πολυκατοικιών στη Γάζα, η Δύση έκανε τα στραβά μάτια. Όταν οι αρχές του Μπαχρέιν δολοφονούσαν ιατρικό προσωπικό νοσοκομείου που τόλμησε να περιθάλψει τραυματίες διαδηλωτές, Ευρώπη και Αμερική ασχολούνταν με το πώς δεν θα ματαιωνόταν το Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1. Προφανώς, λοιπόν, αν η Ουάσινγκτον, η Άγκυρα και το Παρίσι εξαπολύσουν αεροπορικές επιδρομές εναντίον της Δαμασκού, ο σκοπός δεν θα είναι να τιμωρηθεί ένα έγκλημα. 


Για τις ΗΠΑ, το ζητούμενο είναι ένα: πώς θα απομονωθεί το Ιράν, καθώς η Συρία είναι ο μόνος σύμμαχος του καθεστώτος της Τεχεράνης - ο σύνδεσμος που επιτρέπει στο Ιράν, μέσω της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και της Χαμάς στην Παλαιστίνη, να επηρεάζει τις εξελίξεις στο Παλαιστινιακό. Μια επίθεση στη Συρία, πέραν του ότι μπορεί να βοηθήσει στην πτώση καθεστώτος βοηθητικού προς το Ιράν, βοηθά την Ουάσινγκτον να πετύχει και κάτι άλλο: την επιβράδυνση, αν όχι τη ματαίωση, της αεροπορικής επίθεσης του Ισραήλ στο Ιράν, την οποία ο κ. Νετανιάχου συνεχώς απειλεί ότι έχει στα σκαριά (μια επίθεση που η Αμερική φοβάται ότι θα την ωθήσει σε καταστάσεις τις οποίες δεν θα μπορεί η ίδια να ελέγξει). 


Για το Παρίσι, η επίθεση στη Συρία έχει δύο πλεονεκτήματα: δίνει στον κ. Ολάντ την ευκαιρία να αυξήσει την επιρροή του μεταξύ των νοσταλγών της γαλλικής επικυριαρχίας στην περιοχή και, πιο σημαντικό, να διαφοροποιηθεί, επιτέλους, από το Βερολίνο - υπενθυμίζοντας στην κ. Μέρκελ ότι, παρά το γεγονός ότι η Γαλλία αποτελεί την οικονομική ουρά της Γερμανίας, η χώρα του Ναπολέοντα παραμένει ένα βήμα μπροστά από την τέως Πρωσία στον στίβο της γεωπολιτικής. 
Ως προς την Άγκυρα, η Συρία αποτελεί χρυσή ευκαιρία για τον κ. Ερντογάν να καταδείξει την ανεξαρτησία της γεω-πολιτικής του, να αποδείξει πως, παρόλο που δεν διστάζει να εναντιωθεί στις ΗΠΑ για το παλαιστινιακό ή το αιγυπτιακό ζήτημα, η στάση του δεν είναι δογματική, αλλά, αντίθετα, στάση ηθική και συνετή. 


Ως προς τη Βρετανία, το Συριακό έδωσε στα κόμματα εξουσίας μια κολυμπήθρα του Σιλωάμ, στην οποία θα μπορέσουν να «ξεπλύνουν» το συλλογικό τους αμαρτωλό παρελθόν σχετικά με την εισβολή στο Ιράκ, που προχώρησε στη βάση ψεμάτων της κυβέρνησης Μπλερ απέναντι σε ένα Κοινοβούλιο έτοιμο να «χάψει» καθένα από εκείνα τα ψέματα. 
Πέραν των επιμέρους λόγων της κάθε δυτικής χώρας για τη συμμετοχή ή όχι στην επικείμενη επίθεση κατά της Συρίας, υπάρχει και η εικόνα που έχει η Δύση για τον εαυτό της συλλογικά. Από τον 19ο αιώνα, η Δύση χώριζε τους εγχώριους τυράννους «στους δικούς μας μπάσταρδους» (όπως είχε αναφερθεί ο Ρούσβελτ στον πατέρα Σομόζα) και στους υπόλοιπους. Τους «δικούς της μπάσταρδους» η Δύση τους υπερασπιζόταν μέχρι να έρθει η στιγμή που θα έκρινε ότι είχαν περάσει την ημερομηνία λήξης τους. Κάπως έτσι ήρθε το τέλος των δικών μας χουντικών, του Μανουέλ Νοριέγκα στον Παναμά, του Σαντάμ κ.ά. Η περίπτωση του Άσαντ διαφέρει κάπως, καθώς το συγκεκριμένο καθεστώς «πέρασε» στο αμερικανικό στρατόπεδο στη διάρκεια του πρώτου πολέμου του Κόλπου, επί προεδρίας Μπους του Πρεσβύτερου. Για να το πω απλά, ο μέσος Αμερικανός, αφού «πείστηκε» από τα ΜΜΕ πως οι Άσαντ έγιναν «δικοί τους μπάσταρδοι», κατόπιν έπρεπε να μεταπειστεί πως, εντέλει, δεν ήταν «δικοί τους» - έτσι ώστε να γίνει εφικτός ο βομβαρδισμός της Δαμασκού. 


Το προηγούμενο του Σαντάμ, που ήταν εγχειριδιακή περίπτωση τέτοιας μετάλλαξης «δικού τους μπαστάρδου» σε εχθρό της ανθρωπότητας, και η πασιφανής ενίσχυση της Αλ Κάιντα λόγω της εισβολής στο Ιράκ, δημιουργεί πρόβλημα στην αμερικανική κυβέρνηση. Ο μέσος Αμερικανός κατανοεί, μετά το ιρακινό φιάσκο, πως μια εισβολή στη Συρία όχι μόνο θα φέρει δυσβάστακτες απώλειες Αμερικανών στρατιωτών αλλά και πως θα ενισχύσει κι άλλο τους εχθρούς της χώρας. Ο Πρόεδρος Ομπάμα καλείται λοιπόν να πετύχει μια δύσκολη ισορροπία μεταξύ (α) της ευκαιρίας απομόνωσης του Ιράν και εξευγενισμού του κ. Νετανιάχου και (β) της καθησύχασης του μέσου Αμερικανού πολίτη που δεν θέλει ένα νέο Ιράκ. 
Το πιο πιθανό αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας εξισορρόπησης αυτών των προβληματισμών θα είναι μια σειρά από αεροπορικές επιδρομές, που το μόνο που θα πετύχουν θα είναι η ενίσχυση των ακραίων Σύριων δολοφόνων. Με πάτημα τα θύματα του αερίου Σαρίν, η Συρία θα γίνει άλλο ένα φθηνό πεδίο βολής πάνω στο οποίο θα ασκείται η δυτική «διπλωματία».


πηγή




Ναζιστόμουτρα με... χλαμύδες

Ναζιστόμουτρα με... χλαμύδες, του Νίκου Μπογιόπουλου


Τα ναζιστοειδή της Χρυσής Αυγής, αυτά που χτυπάνε τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό πάνω στα αμφεταμινούχα τους μούσκουλα, πουλάνε το παραμύθι ότι η σβάστικα που καλύπτει τον ντοπαρισμένο τους εγκέφαλο είναι... αρχαιοελληνικόν σύμβολο, και ουχί ησημαία των «Ες-Ες», η σημαία της Γκεστάπο, η σημαία του Χίτλερ, του φύρερ τους.


Τόσο, δηλαδή, «περήφανοι» είναι για την ιδεολογία τους. Είναι ναζί, αλλά καμώνονται τους... Σπαρτιάτες. Είναι ναζί, αλλά προσπαθούν να καλύψουν τη μαύρη ταγματασφαλίτικη στολή τους με... χλαμύδα. Είναι ναζί. Και γι' αυτό ψάχνουν κρυψώνα στην ίδια την αμορφωσιά τους. Τι κάνουν; Κρύβονται! Μέσα στη σαπίλα του συστήματος που τους γέννησε και τους τρέφει, έχουν τους πρόθυμους του «αντισυστημικού» τάχα «λάιφ στάιλ», που τους βάζουν να διαδίδουν την αμορφωσιά (τους) στην κοινωνία, μην και καταλάβει ο κόσμος το ποιόν τους.


Γι' αυτό, λοιπόν, μην παραξενευτείτε αν τους ακούσετε να λένε και το άλλο:
Να ισχυρίζονται, δηλαδή, πως αυτό το «θα επιστρέψουμε και η Γη θα τρέμει», που, εκτοξεύοντας σάλια, το κραύγαζαν τις προάλλες στην Κακαβιά τα χρυσαύγουλα φασιστόμουτρα (τα ίδια που πριν είχαν εκφωνήσει βαρυσήμαντον λόγον στην Καλαμάτα εναντίον των κομμουνιστοσυμμοριτών και των... γυναικών τους), ότι δεν είναι η απειλή του Γκέμπελς προς την ανθρωπότητα. Οτι δεν είναι φράση του αρχιναζί προπαγανδιστή του Γ' Ράιχ. Αλλά ότι είναι, τάχα, του... Λεωνίδα στις Θερμοπύλες.


Φωτογραφία: Η «Χρυσή Αυγή» (τεύχος 132, Μάιος - Ιούνιος 2007) ξεχειλίζει από τη λατρεία της για το ναζισμό, για τον Χίτλερ και για τον εκ δεξιών του, τον Γκέμπελς. Είναι αυτός, ο Γκέμπελς, το ίνδαλμα των χρυσαυγιτών, που έγραφε τόσο για το ποιόν το δικό του όσο και για το ποιόν των επιγόνων του: «Δεν ερχόμαστε ούτε ως φίλοι ούτε και ως ουδέτεροι. Ερχόμαστε ως εχθροί! Οπως επιτίθεται ο λύκος στα πρόβατα, έτσι ερχόμαστε» (Γκέμπελς, εφημερίδα «Doer Angriff», 30-4-192Cool


πηγή



Προσοχή! Ο ΔΟΛ οπλοφορεί! Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Προσοχή! Ο ΔΟΛ οπλοφορεί! Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Πήρα 'Τα Νέα' του Σαββάτου, έτσι για να ξαλεγράρω λιγάκι, για να βυθιστώ κι εγώ στα νάματα της κυβερνητικής αισιοδοξίας κι αντί για νάματα, είδα να με σημαδεύει κατακούτελα ένα πιστόλι που ξεπρόβαλε από φόντο πιο μαύρο κι από την ψυχή του Πάγκαλου.
- «Τρομοκρατία! Περιμένουν χτύπημα!», ούρλιαζε ο τίτλος δίπλα στο ρεβόλβερ κι ο νους μου πήγε αυτομάτως σε βόμβες, εκρήξεις και μαζικές καταστροφές. Είναι βλέπετε και ο στρατάρχης Βενιζέλος που έσπευσε να κηρύξει πόλεμο στην Συρία, πριν καν τον κηρύξει ο Ομπάμα.
Τα τρεμάμενα χέρια μου με βοήθησαν να φτάσω στην σελίδα 15, όπου διαπίστωσα ότι το αναμενόμενο χτύπημα θα προέλθει τελικώς εκ των έσω. 
- «Σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού έχουν τεθεί τις τελευταίες ημέρες οι Αρχές ασφαλείας, έπειτα από πληροφορίες και ενδείξεις για τρομοκρατικό χτύπημα εντός του Σεπτεμβρίου. Ήδη ενισχύονται τα μέτρα ασφαλείας στους χώρους όπου κινούνται τα στελέχη της τρόικας αλλά και έλληνες παράγοντες του οικονομικού τομέα», έλεγε το ρεπορτάζ. Με το που καταλάγιασε το νευρικό σύστημα, ο εγκέφαλός μου άρχισε να κατακλύζεται από ερωτήσεις. 
Πώς έμαθαν Τα Νέα ότι οι Αρχές ασφαλείας βρίσκονται σε ύψιστο συναγερμό; Προφανώς τους το είπαν οι Αρχές ασφαλείας. Και γιατί οι Αρχές ασφαλείας διάλεξαν να το πουν στα Νέα και γιατί Τα Νέα αναπαρήγαγαν τις πληροφορίες των Αρχών ασφαλείας, χωρίς να τις διασταυρώσουν, χωρίς να κάνουν ρεπορτάζ και ποιες στο καλό είναι αυτές οι Αρχές ασφαλείας, ονόματα δεν έχουν οι ρημάδες; Σιγά τις ερωτήσεις. 
Σιγά μην δίσταζαν Τα Νέα να προαναγγείλουν τρομοκρατικό χτύπημα. Εδώ το μεγάλο αδελφάκι τους, το ΒΗΜΑ, δεν δίστασε πριν από μερικούς μήνες να προαναγγείλει το περίφημο στρατιωτικό πραξικόπημα του Φραγκούλη Φράγκου
Μην βιάζεστε να κρίνετε. Ο ΔΟΛ δεν έγινε φερέφωνο των μυστικών υπηρεσιών. Ο ΔΟΛ έχει γίνει εδώ και χρόνια φερέφωνο του συστήματος, μέρος του οποίου είναι και οι μυστικές υπηρεσίες. Το κατάπτυστο δημοσίευμα του Σαββάτου ήταν το ψαλίδι με το οποίο το σύστημα έκοψε την κορδέλα εγκαινίων την νέας πολιτικής σαιζόν, που θα είναι κάργα προεκλογική. Είτε γίνουν δύο εκλογές, Ευρωεκλογές και Αυτοδιοικητικές, είτε γίνουν τρεις εκλογές, όπως προέβλεψε ο κ. Ψυχάρης στο κύριο άρθρο του «Βήματος». 
Το μερικώς κρυπτογραφημένο μήνυμα του ΔΟΛ είναι σαφές:
Μην αγανακτείτε, μην οργίζεστε, μην φωνάζετε. Παραμείνετε ακίνητοι και σιωπηλοί, ώστε να ακούσουμε τα βήματα των τρομοκρατών που θα πλησιάζουν τους οικονομικούς στόχους.
Μα αν δεν κάνω λάθος, κύριε Σταύρο μου, οι οικονομικοί στόχοι είμαστε εμείς. Ο μπάρμπας μου ο Βρασίδας συγκεκριμένα, που εκεί που έβλεπε ανέμελος τον Σουλειμάν, του ήρθαν τρία χαράτσια, έξι λογαριασμοί και τρεις περικοπές στο δόξα Πατρί. Και μια που είπα Πατρί, κύριε Σταύρο μου, ο Υιός καλά είναι; Έγινε υφυπουργός ή όχι ακόμα; 
Την Παρασκευή το βράδυ ο ΔΟΛ απέλυσε 30 εργαζόμενους, ενώ μέχρι το τέλος του 2013 αναμένεται να απολύσει άλλους 120, που θα προστεθούν στους 300 των τελευταίων τριών ετών. Την Παρασκευή το βράδυ ο κ. Ψυχάρης και ο κ. Καρακούσης έβγαλαν το πιστόλι και πυροβόλησαν τους ανθρώπους με τους οποίους μέχρι πριν από λίγες ώρες μοιραζόντουσαν τα ίδια γραφεία. 
Το πρωί του Σαββάτου, πήραν την καπνισμένη κάνη του πιστολιού και την έστρεψαν εναντίον μας. 




Τα κοπάδια στην ουρά...

Τα κοπάδια στην ουρά...
Η παρέα στο γραφείο συζητούσε για τα χαράτσια και τις ουρές στις εφορίες. Μίλαγαν όλοι μαζί οργισμένα, η συζήτηση είχε μετατραπεί σ' ένα βουητό που δεν έβγαζε πουθενά. Όλοι αυτοί οι οργισμένοι είχαν περάσει με τη σειρά τους ένας ένας από κάποια ουρά.

"Εγώ δεν ξέρω από αυτές τις ουρές τους είπα. Γιατί δεν έχω πληρώσει την εφορία και δεν έχω ακίνητο για να ανακατεύομαι με χαράτσια." Σιωπή...  Πως βλέπουμε σε κάτι ταινίες να γίνεται το χάος και ξαφνικά κάποιος πυροβολεί στον αέρα κι απλώνεται μια μουγγαμάρα ξαφνικά, κάτι τέτοιο έγινε.

Γύρισαν όλοι και με κοίταξαν σαν να είχα ανακοινώσει δημοσίως πως το βράδυ κάνω πιάτσα κι εκδίδομαι! Τι εννοείς δεν έχεις πληρώσει; Και τι θα κάνεις; Κι αρχίζει μια δεύτερη επίθεση βαβούρας αυτή τη φορά όλη αφιερωμένη σε μένα. Θα στα πάρουν από το μισθό, θα σου στείλουν το κλητήρα στο σπίτι. Πόσα χρωστάς; Αν είναι πάνω από τόσα θα σε κλείσουν μέσα

Παιδιά ψυχραιμία. Υπάρχει ένα πολύ απλό ζητηματάκι. Δεν έχω πληρώσει γιατί δεν έχω να πληρώσω, δεδομένου πως πριν την εφορία προηγούνται μερικές βασικές ανάγκες τις οποίες θα έπρεπε να αφήσω ακάλυπτες για να πληρώσω την εφορία. Νοίκι, ηλεκτρικό, τροφή της οικογένειας, εισιτήρια για να πηγαίνω στη δουλειά. Κι αυτά μισοκαλυμμένα είναι. Οπότε γιατί το συζητάμε.

Κι αν σου συμβεί αυτό; Το αγωνιώδες ερώτημα. Η τρομοκρατία... Κι αν. Κι αν τι; Θα με κρεμάσουν στη μέση της πλατείας για παραδειγματισμό;
Δεν τους πέρναγε καν από το μυαλό πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν στη ζωή τους άλλες ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ από αυτές που επιβάλλει η μνημονιακή πολιτική της κάθε εσωτερικής ή εξωτερικής τρόικα. Η ουσία όλου του προβλήματος στους ανθρώπους που λαμβάνουν καθημερινά εντολές και διαταγές (δεν μιλάω για τους άλλους που γύρισαν ηλιοκαμμένοι από τα νησιά κι ετοιμάζονται για τις χειμωνιάτικες επιδρομές στα σκυλάδικα) είναι πως έχουν πάθει ένα απόλυτο πανικό στο πως θα ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ τις διαταγές....

Γιατί η μη τήρηση των διαταγών ισοδυναμεί με εκτέλεση! Το σπιτάκι θα το πάρουν οι τράπεζες, το μισθό θα τον πάρει η εφορία, το ρεύμα θα το κόψει η ΔΕΗ, τ΄ασημικά μας και τα μπακίρια μας και το κομπόδεμά μας, τι θα απογίνουν; Τα υποκοριστικά μας θα τα χάσουμε (σπιτάκι, δουλίτσα, λεφτουδάκια, αυτοκινητάκι, τηλεορασούλα) και θα μείνουμε γυμνοί. Γιατί τελικά τίποτα από αυτά τα παιχνιδάκια δεν ήταν δικό μας, αφού με το ψηφαλάκι μας και την αντιληψούλα μας και την βλακούλα μας, επιλέξαμε μια κυβερνησούλα που φτιάχνει εντολούλες τις οποίες αν δεν εκτελέσει κάποιος θα μπει στο κλουβάκι και θα καταστραφεί η ζωούλα του. 

Γιατί για να μπορεί να αντιδράσει κάποιος στην αρπαγή πρέπει να έχει μάθει να λέει το τόπο που κατοικεί σπίτι και όχι σπιτάκι. Και για να πολεμήσει για τα δικαιώματά του πρέπει να έχει μάθει να λέει ζωή κι όχι ζωούλα. Για να αναθρέψεις σωστά και δυνατά τα παιδιά πρέπει να μάθεις να τα λες παιδιά κι όχι παιδάκια. Και για να καταλάβεις τον αντίπαλό σου πρέπει να μάθεις να τον αποκαλείς τηλεόραση κι όχι τηλεορασούλα.

Το υποκοριστικό δεν είναι τρόπος έκφρασης χαδιάρικος. Είναι συνήθεια στη μικρότητα και της μιζέρια της καθημερινότητας που στέκεται υποταγμένη απέναντι σε εκείνους που δεν ταιριάζει κανένα υποκοριστικό στη δύναμή τους και την εξουσία τους. Δεν μπορείς να πεις τροικούλα, δεν πάει. Ούτε τραπεζούλα, δεν υπάρχει τραπεζούλα. Ούτε εφοριούλα, είναι γελοίο. Ούτε τυρανιούλα, θα σε πάρουν με τις πέτρες. Είναι το χαράτσι (κυρίαρχο και δυνατό) που θα σου αρπάξει τα "λεφτουδάκια". Είναι ο προϊστάμενος κι ο υπαλληλίσκος. Ο μεγιστάνας και ο φτωχούλης. Η κυβέρνηση και ο κοσμάκης. Ο χασάπης και τα προβατάκια. 

Είδες τι ωραία που ταιριάζουν έτσι τα πράγματα; Δεν υπάρχει νταβατζούλης ενώ υπάρχει πουτανίτσα. Δεν υπάρχει εμπορούλης ναρκωτικών ενώ υπάρχει πρεζάκι. Γιατί στην ουσία, οι τάξεις που διαμορφώνουν το "πολιτισμο" του ανθρώπου, μη μπερδεύεσαι, δύο είναι. Οι άνθρωποι που δεν χρησιμοποιούν υποκοριστικά κι εκείνοι που έχουν μετατρέψει τη ζωή τους σε συνάρτηση με αυτά.

Γιατί ακόμα και στις μεγαλύτερες επαναστάσεις και ανατροπές, αφού το αίμα σκουπίστηκε από τους δρόμους, τα πράγματα εξελίχθηκαν πάλι σκ@τά, γιατί τις καρέκλες κατέλαβαν τρόικες κι από κάτω ήταν πάλι ο λαουτζίκος που περίμενε νέες διαταγές.

Δυστυχώς η αναβάθμιση σε άνθρωπο από ανθρωπάκο, δεν γίνεται με έξωθεν βοήθεια. Είναι σε απόλυτη συνάρτηση με το φόβο. Το φόβο κάθε είδους απώλειας. Των λεφτών, της ησυχίας, της κοινωνικής αποδοχής, της βολεμένης ζωής, της ζωούλας.
Οι μσθοί εξαφανίστηκαν; Τα σπίτια κατάσχονται; Τα παιδιά θα πεινάσουν; Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε γίνει αν τα θύματα δεν είχαν μέσα στο μυαλό την αντίληψη "μισθούλης-σπιτάκι-παιδάκια". Το καλύτερο φαί των εκβιαστών. Η δαγκάνα. 

Αν δεν ... θα μείνεις άνεργος, θα χάσεις το σπίτι, θα πεινάσουν τα παιδιά σου. Υπάρχουν μεγαλύτερες αλυσίδες από αυτά; Χρειάζεται τίποτα περισσότερο για να μπορεί κάποιος να εκδίδει διαταγές ανενόχλητος; Το αστείο είναι πως φτάσαμε στο σημείο που χιλιάδες κόσμος -παρ όλη την υποταγή και την εμμονή να διαφυλάξει τη ζωούλα του- και το σπιτάκι το χάνει, και δουλίτσα δεν έχει και τα παιδάκια θα πεινάσουν.

Γιατί όταν τελειώσουν τα κομποδέματα, από που θα βρεις να πληρώσεις; Εκείνοι θα συνεχίζουν να βγάζουν ένα χαρτί που θα λέει "πλήρωσε τόσα". Αβλεπί. Χωρίς να ενδιαφέρονται τι υπάρχει πίσω από τον αποδέκτη. Οπότε θα αναγκαστείς να μπεις στη κατηγορία δεν πληρώνω αφού θα έχεις περάσει στη κόλαση, αφού θα έχει γίνει η ζωή εφιάλτης, κι αφού θα έχεις στερηθεί τα πιο βασικά αγαθά για να πληρώσεις. 

Οπότε τώρα είσαι σε μια ουρά για να πληρώσεις κι αύριο θα είσαι σε μια ουρά για να ικετεύεις για έλεος...

Μεγαλείο αυτού του είδους η ζωή. Έτσι δεν είναι;

Αυτό που με εντυπωσιάζει στο όλο σκηνικό είναι οι επιστήμονες αναλυτές που θεωρούν πως αυτό το "πράγμα" μπορεί να πάει σε βάθος χρόνου και να φέρει πλεόνασμα, ανάπτυξη, έξοδο από το τούνελ.. Κάτι ξέρουν αυτοί για τα κομποδέματα. Δεν μιλάνε έτσι. Βλέπουν λίπος ακόμα μπόλικο. Η Πολιτεία αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς όπως οι εισπρακτικές εταιρείες. Τραβάει το σχοινί στα άκρα. Ρίχνει απειλές, τρομοκρατία, "θα σου πάρω και το σώβρακο που φοράς" "θα τα πάρω ακόμα κι από τα παιδιά σου" "θα μείνεις στο δρόμο άστεγος" "θα πεινάσεις" αν δεν πληρώσεις.

Οπότε τσεκάρει άμεσα ποιος έχει ακόμα και το κρύβει (γιατί υπάρχουν θρασύτατοι συμπολίτες που δούλευαν τριάντα χρόνια για να έχουν κάτι για τα γεράματα και για τα παιδιά τους, τόσο θράσος) οπότε θα το εμφανίσεις θες δε θες. Σε περίπτωση που δεν έχεις τι θα γίνει δηλαδή θα σε στείλουν φυλακή; Θα σε εκτελέσουν; Απλά θα ασχοληθούν με εκείνους που έχουν ακόμα λίπος.

Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο όπου το αμερικανικό όνειρο του καπιταλιστικού συστήματος, όπου ότι και να ήσουν μπορούσες να αποκτήσεις τα πάντα αν γούσταρες, να περιορίζεται στο κωμικοτραγικό, πως όσα λιγότερα έχεις τόσο θα βρεις την ησυχία σου...

Γιατί αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος που είναι λιγότερο κυνηγημένος είναι εκείνος που δεν έχει ΤΙΠΟΤΑ. Αν αυτός ο ΤΙΠΟΤΑΣ βρει το τρόπο να επιβιώσει, βρει το τρόπο να ξεφύγει από όλο το υπόλοιπο μαντρί και να δημιουργήσει δικούς του κανόνες επιβίωσης, χωρίς να πηδήξει από κανένα μπαλκόνι, χωρίς να κλάψει ή να ικετεύσει, χωρίς να αφήσει κανέναν να τον τρομοκρατήσει και να τον εκβιάσει, τότε μήπως υπάρχει στ΄αλήθεια έξοδος από το τούνελ της μαζικής αποβλάκωσης;


Συνήθης Ύποπτος

Με παραμύθια ο Αδωνις ...ακριβαίνει τα φάρμακα.


Με παραμύθια ο Αδωνις ...ακριβαίνει τα φάρμακα.

propaganda-adoni-georgiadi-gia-ta-antigrafa-farmaka.jpg

Ευφάνταστα σενάρια και... μαγειρεμένα στοιχεία ανακαλύπτει το υπουργείο Υγείας, προκειμένου να επιβαρύνει τις τσέπες των ασθενών και να ελαφρύνει τα κυβερνητικά κονδύλια για το χατίρι της τρόικας!


Χαρακτηριστική η περίπτωση των φαρμάκων, όπου πλέον με βάση τις αποφάσεις του υπουργού Υγείας Αδ. Γεωργιάδη οι ασθενείς που θα θέλουν να συνεχίσουν τη θεραπεία τους με πρωτότυπα φάρμακα, θα πρέπει να πληρώνουν διπλή συμμετοχή, καθώς θα καλύπτουν εξ ολοκλήρου τη διαφορά από το ποσό που έχει ορισθεί ως ασφαλιστική τιμή.

Τα αντίγραφα


Στόχος, να προσανατολιστούν όλοι σε φθηνά γενόσημα, δηλαδή αντίγραφα φάρμακα, επειδή κατά τον Αδ. Γεωργιάδη όλες οι αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης έχουν υψηλά ποσοστά χρήσης τους, ενώ εμείς περιοριζόμαστε μόνο σε μικρές ποσότητες. Μάλιστα ο υπουργός Υγείας δεν δίστασε σε πρόσφατες δηλώσεις του να τονίσει εμφαντικά ότι η Σουηδία έχει ποσοστό 75% στη χρήση γενοσήμων, ενώ η Ελλάδα μόλις 18%.

Ωστόσο, ο υπουργός Υγείας είτε είναι... παραπληροφορημένος είτε σκοπίμως χρησιμοποιεί ποσοστά που δεν επιβεβαιώνονται στην πράξη.


Και αυτό διότι με βάση τον επίσημο κατάλογο της EFPIA (ο Ευρωπαϊκός Σύνδεσμος των Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων), που εξεδόθη πριν από λίγες ημέρες και περιλαμβάνει όλα τα τελευταία καταγεγραμμένα στοιχεία, η Σουηδία όχι μόνο δεν καταλαμβάνει ποσοστό 75% στη χρήση γενοσήμων, αλλά ούτε υπολείπεται πολύ της χώρας μας, καθώς εμφανίζεται να χρησιμοποιεί γενόσημα μόνο σε ποσοστό 15%!

alt


Τα επιχειρήματα του κ. Γεωργιάδη είναι προφανώς εστιασμένα στις επιδιώξεις της τρόικας, που έχει ζητήσει έως το τέλος του 2013 να χρησιμοποιούμε σε ποσοστό 60% τα γενόσημα φάρμακα.

Ανάλογα ποσοστά όμως παρουσιάζουν μόνο χώρες που εντάχθηκαν πρόσφατα στους κόλπους της Ε.Ε. Όπως η Πολωνία με 62,2 %, η Σλοβακία με 52%, η Λιθουανία με 51,7%, η Κροατία με 42,5%. Είναι χώρες που σύμφωνα με την EFPIA έχουν υψηλό επίπεδο αγοράς γενοσήμων φαρμάκων επειδή έχουν και χαμηλά επίπεδα προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας, γεγονός που σημαίνει ότι εταιρείες που παράγουν αντίγραφα σκευάσματα σπεύδουν να αναπαραγάγουν το πρωτότυπο φάρμακο προτού λήξει η πατέντα του, γεγονός παράνομο.

Η Γερμανία, που είναι ένθερμος υποστηρικτής των τροϊκανικών μέτρων για την Ελλάδα, έχει 30,6% ποσοστό στην αγορά γενοσήμων, ενώ η Αυστρία 24,9%.


Το πιο χαμηλό ποσοστό πάντως εμφανίζει η εύπορη Ελβετία, όπου τα αντίγραφα καταλαμβάνουν μόλις το 9,8% της αγοράς. Και την ώρα που η τρόικα και ο Αδ. Γεωργιάδης ζητούν επιμόνως να αυξηθεί το ποσοστό στην Ελλάδα στο 60%, επιβαρύνοντας δραματικά τις τσέπες των ασθενών, ως εκ θαύματος οι «μνημονιακές» Πορτογαλία και Ιρλανδία παρουσιάζουν εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά στα αντίγραφα, με μόλις 20% και 12,1% αντίστοιχα.

Ο υπουργός Υγείας, προκειμένου να υλοποιήσει τις οδηγίες των τροϊκανών, τάζει λαγούς με πετραχήλια στους φαρμακοποιούς για να προωθήσουν τα γενόσημα, χαρίζοντάς τους ακόμη και τις υποχρεωτικές εκπτώσεις (rebate), ενώ αντίστοιχα θα τιμωρεί τους γιατρούς εάν συνταγογραφούν πρωτότυπα.

Και ενώ ο Αδ. Γεωργιάδης επιχειρεί να εξοικονομήσει χρήματα από τη φαρμακευτική δαπάνη, βάζοντας τους ασθενείς να πληρώνουν περισσότερα, η Επιτροπή Προμηθειών Υγείας (ΕΠΥ), που οφείλει να προχωρήσει σε διαγωνισμούς για τη μαζική φθηνή αγορά φαρμάκων στα νοσοκομεία, παρουσιάζει ταχύτητα... χελώνας.

Η επιτροπή φαίνεται ότι λειτουργεί με καθυστέρηση 3 ετών, καθώς από το 2010 αναμένονται οι διαγωνισμοί για την αγορά φαρμάκων στα νοσοκομεία. Μέχρι σήμερα, έπειτα από πολλές γραφειοκρατικές διαδικασίες, ελάχιστες ποσότητες έχουν φθάσει στον ΕΣΥ «διά χειρός» ΕΠΥ. Το θεσμικό πλαίσιο που είχε τεθεί επέτρεπε μόνο σε μία φαρμακευτική εταιρεία να προμηθεύει τα νοσοκομεία, εφ' όσον είχε κερδίσει το διαγωνισμό, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί στο παρελθόν ακόμη και προβλήματα τροφοδοσίας μεγάλων νοσηλευτικών ιδρυμάτων, επειδή εταιρεία που είχε κερδίσει το διαγωνισμό δεν είχε το απαραίτητο στοκ.

Εκπτώσεις


Συνέπεια είναι 
πολλοί διοικητές νοσοκομείων να προσπαθούν πλέον μόνοι να προχωρούν σε διαγωνισμούς, ώστε να κερδίζουν εκπτώσεις από τα φάρμακα. Μάλιστα πρώτη φορά νοσοκομείο κάνει το δικό του διαγωνισμό για να αγοράσει φάρμακα σε χαμηλότερες τιμές. Πρόκειται για το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (Δαφνί), από το οποίο στις 2 Αυγούστου προκηρύχθηκε ο πρώτος διαγωνισμός προμήθειας φαρμάκων από νοσοκομειακή μονάδα του ΕΣΥ.

Ύστερα από σχετικό αίτημά του, το Δαφνί έλαβε κατ' εξαίρεση εξουσιοδότηση από τη 2η Υγειονομική Περιφέρεια και προχώρησε στην προκήρυξη του πρώτου διαγωνισμού σε επίπεδο μονάδας ΕΣΥ.

Η διαδικασία περιλαμβάνει 113 δραστικές ουσίες, με συνολικό προϋπολογισμό 700.000 ευρώ, και αφορά την κάλυψη αναγκών για ένα έτος.


ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ! ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Το τέλος της υπομονής! Οι Έλληνες βγαίνουν επιτέλους στους δρόμους! Αποκλειστικό βίντεο!

Μπορεί να αργήσαμε, αλλά είμαστε εδώ. Οι Έλληνες ξυπνούν, σηκώνονται από τους καναπέδες και τις ξαπλώστρες και διαδηλώνουν μαζικά.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΩΝ ΝΑΖΙΣΤΟΠΙΘΗΚΩΝ

 

sheep.jpgΟ κομιστής-Θέμος προωθεί τους ναζιστοπίθηκους για να μην πέσει η ακροδεξιά κυβέρνηση και πάει φυλακή...


Ο Μαρινάκης προωθεί τους ναζιστοπίθηκους γιατί μάχονται για τα συμφέροντά του...

Μεγαλοκαρχαρίες και μίντια προωθούν τους ναζιστοπίθηκους για να μην πέσει ο Σαμαράς και χάσουν την μαριονέτα τους...

Το extra προωθεί τους ναζιστοπίθηκους για να ανεβάζει τηλεθέαση...

Σκυλοπόπ τραγουδιάρηδες (Πλούταρχοι, Ρέμοι, Ρουβάδες, Χρύσπες, Σφακιανάκηδες) προωθούν τους ναζιστοπίθηκους γιατί αυτοί ήταν, είναι και θα είναι το target group τους τόσα χρόνια...

Νοικοκυραίοι προωθούν τους ναζιστοπίθηκους γιατί τους θεωρούν αντισυστημικούς που θα αλλάξουν τα πράγματα, γιατί μέχρι εκεί φτάνει η κριτική τους σκέψη μετά την χρόνια αποχαύνωση από όλα τα παραπάνω...

Μπάτσοι προωθούν τους ναζιστοπίθηκους γιατί ονειρεύονται εξουσία και αρμοδιότητες τύπου ΕΑΤ-ΕΣΑ...

Καραβανάδες προωθούν τους ναζιστοπίθηκους για να κυκλοφορούν ένστολοι στο δρόμο και να τους προσκυνάνε με τη βία όλοι...

Αυτή είναι η ξαφνική μεγάλη ιδεολογική εξάπλωση των ναζιστοπίθηκων! Συμφέροντα, εξουσιαμανία, ματαιοδοξία, κομπλεξισμός και ημιμάθεια.




Από τη σελίδα the roof is on fire


ΑΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ

του Θάνου Ανδρίτσου



 

scream.jpgΣτις 13 Αυγούστου το βράδυ, ο 19χρονος Θανάσης Καναούτης έχασε τη ζωή του καθώς πήδηξε από το εν κινήσει τρόλεϊ στο οποίο επέβαινε, για να γλιτώσει από τον έλεγχο εισιτηρίων.


Κάποιος μπορεί να σκεφτεί: Μα καλά κι αυτός πήδηξε από λεωφορείο; Χαζός είναι; Για μαγκιά το έκανε; Και στην τελική, γιατί δεν έκοψε το εισιτήριο; Τι σόι τζαμπατζής είναι; Όχι κανένας αδίστακτος δολοφόνος με τρία χέρια, αλλά η -υποτίθεται- προοδευτική συγγραφέας, Λένα Διβάνη, αναφώνησε πρώτη, χωρίς καμία ενοχή ή δεύτερη σκέψη, την άποψή αυτή. Δεν έχει πολιτική, κοινωνική σημασία το γεγονός, είναι ένα ατυχές περιστατικό, που βασίζεται στην προσωπική απερισκεψία.

Το πώς αντιδρά ο καθένας σε αυτή την είδηση, το τι συμπεράσματα και σκέψεις κάνει με βάση αυτή, είναι ένα σημαντικό τεστ. Τεστ όχι μόνο συνείδησης και ανθρωπιάς αλλά και ιστορίας.

Λίγους μήνες πριν, δύο σπουδαστές στη Λάρισα πέθαναν από τις αναθυμιάσεις που προκάλεσε το αυτοσχέδιο μαγκάλι με το οποίο προσπάθησαν να ζεσταθούν.

Τότε ανέλαβαν άλλοι να εκπροσωπήσουν τη φωνή της εξυπνάδας και της λογικής. Μα καλά, είναι δυνατόν να μην ξέρουν ότι οι αναθυμιάσεις προκαλούν κακό στην υγεία; Νέα, μορφωμένα παιδιά, να κάνουν τέτοια χαζομάρα; Δεν έχει πολιτική, κοινωνική σημασία το γεγονός, είναι ένα ατυχές περιστατικό, που βασίζεται στην προσωπική άγνοια.

Στις 27 Οκτώβρη του 2005, μια παρέα πιτσιρικάδων μεταναστών στα Γαλλικά προάστια, μετά από την μπάλα έπεσε πάνω στην αστυνομία. Στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν, δύο νέοι πήγαν να κρυφτούν σε έναν ηλεκτρικό σταθμό και σκοτώθηκαν από ηλεκτροπληξία. Ήταν η αφορμή για τη γνωστή βίαιη εξέγερση στα γαλλικά προάστια.

Όμως κι εκεί υπήρξαν πολλοί που έτρεξαν να επιτεθούν στο λαϊκισμό που κατηγορεί την εξουσία. Μα ποιός είναι τόσο ανόητος, ώστε να πάει καταπάνω σε ηλεκτροφόρα καλώδια; Είναι κρίμα ο χαμός τους, αλλά κι αυτά αν κάθονταν σπίτι τους, ή αν ήταν λίγο πιο έξυπνα θα απέφευγαν το θάνατο; Δεν έχει πολιτική, κοινωνική σημασία το γεγονός, είναι ένα ατυχές περιστατικό, που βασίζεται στην προσωπική απροσεξία.

Είναι σίγουρο ότι το πρώτο που κρίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το πόσο άνθρωπος είναι πραγματικά ο καθένας. Για παράδειγμα, το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι το πόσο άδικο, εξοργιστικό, ακατανόητο, ανείπωτο, τραγικό είναι να χάνει τη ζωή του ένα παλικάρι 19 χρονών για ένα εισιτήριο, για 1,40 ευρώ; Ή το ότι κάποια βλακεία θα έκανε, κάποια μαγκιά, κάποια χαζομάρα, το ότι εσύ δε θα έκανες ποτέ μια τόσο απρόσεκτη ενέργεια; Ή μήπως θα έτρεχες να δηλώσεις γρήγορα ότι πρόκειται για ένα τελείως τυχαίο, μεμονωμένο περιστατικό που τίποτα περισσότερο δε συμβολίζει, που κανέναν άλλο ένοχο δεν έχει; Σε ενοχλεί περισσότερο ο θάνατος, η φτώχεια, οι τραγωδίες, τα δάκρυα, οι χαμένες ζωές, τα χαμένα όνειρα ή το ότι όλα αυτά μπορεί να λειτουργήσουν ως αιτίες για την ανατροπή του συστήματος που τόσο καιρό σε ταΐζει και τόσο πολύ αγαπάς; Και σε κάθε περίπτωση, σε τι αποσκοπείς με κάθε σου τοποθέτηση; Να εντυπωσιάσεις με τον ανεκδιήγητο κυνισμό σου που όμως εμφανίζεται ως δήλωση συγκράτησης και ψυχραιμίας ή να βοηθήσεις κι εσύ όσο μπορείς ώστε να σταματήσει ο θρήνος που ζούμε τα τελευταία χρόνια; Αν δε στεναχωριέσαι με το θάνατο ενός νέου τουλάχιστον μείνε στη σιωπή, δε χρειάζεται να ζητωκραυγάζεις σαν το κοινό των μονομάχων στο Κολοσσαίο.

Όμως δεν είναι μόνο ανθρωπιστικό το ζήτημα. Είναι βαθιά ταξικό. Και το πώς συμβαίνουν κάποια γεγονότα, και το πώς τα δέχονται οι άνθρωποι.

Ο πλούσιος βουτυρομπεμπές της Εκάλης δε θα βρισκόταν μάλλον στη θέση του άτυχου Θανάση. Στις 13 Αυγούστου θα θεωρούσε πολύ «fail» να βρίσκεται στην πύρινη Αθήνα, ενώ θα μπορούσε να φωνάζει «τέλειαααα» στη Μύκονο, ή να κάνει καταδύσεις από το ιστιοπλοϊκό. Αν ήταν στην Αθήνα, σαφώς και θα επέλεγε να βολτάρει στην Κηφισιά ή τη Γλυφάδα, να πάει για ένα καφέ στο Κολωνάκι ή το βράδυ σε ένα κλαμπ στην παραλιακή και όχι στο Περιστέρι. Σιγά μην καταδεχόταν να μπει στο λεωφορείο μαζί με την πλέμπα, ή στο τρόλεϊ που μόνο από έξω έχει δει, ενώ θα μπορούσε να πάρει το αμάξι και να βάλει και κλιματισμό, και να πάρει και τους φίλους του, και τη νέα του κοπέλα. Αλλά και αν έπαιρνε λεωφορείο, το 1,40 θα του φαινόταν ένα φτηνό ή έστω απολύτως φυσιολογικό αντίτιμο για τη διαδρομή του, και ίσως από μαγκιά ή ευκαιριακή αφραγκία θα ήταν «τσαμπατζής». Αν τύχαινε και τον έπιανε ελεγκτής, πολύ δύσκολα θα επεδείκνυε τον ίδιο υπερβάλλοντα ζήλο μπροστά στο ακριβό του ρολόι, ο οδηγός θα δίσταζε να έχει την ίδια στάση στο κακομαθημένο που μετά την πρώτη αλητεία τώρα αρχίζει να περιγράφει τις διασυνδέσεις του πατέρα του. Σε κάθε περίπτωση, θα καταδεχόταν να πάει στο τμήμα, να πληρώσει το πρόστιμο και να δεχτεί ίσως το κατσάδιασμα των γονιών του, ή το να χάσει τη βραδινή του έξοδο, από το να πηδήξει από τα όχημα, ρισκάροντας τη ζωή του.

Δε θα τη ρίσκαρε τη ζωή του. Μια ζωή που ξέρει ότι αξίζει πολύ περισσότερο από του φτωχού συνομήλικού του. Και δε θα ρίσκαρε, ούτε θα έχανε τη ζωή του, όχι γιατί είναι περισσότερο έξυπνος, πιο λογικός, πιο προσεχτικός, λιγότερο τολμηρός, μάγκας, αλήτης κτλ.. αλλά γιατί δεν είναι φτωχός. Γιατί για αυτόν το αντίτιμο του εισιτηρίου, ακόμα και το πρόστιμο, δεν είναι οικονομικά μεγέθη που μπορούν να του φέρουν σοβαρές δυσκολίες.

Οι φοιτητές της Λάρισας, αν ήταν πλούσιοι θα πλήρωναν το καλοριφέρ και έτσι δε θα χρειαζόταν ποτέ να κριθούν οι γνώσεις τους στις ανθυγιεινές αναθυμιάσεις. Τα παιδάκια στη Γαλλία θα μπορούσαν να αγνοούν παντελώς τις επιπτώσεις του ηλεκτρικού ρεύματος αλλά να λιάζονται στις όχθες του Σηκουάνα αν δεν έμεναν στα φτωχά προάστια. Και ο Γιάννης Αγιάννης δε θα παρανομούσε αν δεν είχε ανάγκη το ψωμί για να μην πεινά. Θα έτρωγε παντεσπάνι όπως τον παρακινούσε η Μαρία Αντουανέτα. Θα σκεφτόταν ήρεμα, λογικά, έξυπνα, σαν τους μνημονιακούς κρατικοδίαιτους διανοούμενους, σαν τους δημοσιογράφους, σαν τους πανεπιστημιακούς που ποτέ δε θα κοιμούνταν με μαγκάλι, ποτέ δε θα ήταν τσαμπατζήδες και δε θα πήδαγαν από κινούμενα οχήματα, και ποτέ δε θα έπεφταν σε ηλεκτροφόρα καλώδια. Άσε που αν είχαν κάποιο παράπονο, θα το εξέθεταν ψύχραιμα και όχι π.χ. με το να αυτοπυρπολούνται όπως ο άνεργος Μοχάμεντ Μπουαζίζι στην Τυνησία, που αποτέλεσε την έκρηξη που ξεκίνησε την αραβική άνοιξη.

Όταν κάποιο γεγονός συμβαίνει διαφορετικά σε πλούσιους και φτωχούς είναι ένα γεγονός που έχει ταξική, πολιτική σημασία. Δε χρειάζεται να έχεις χίλια πτυχία για να το καταλάβεις. Το ότι κάθε γεγονός περιλαμβάνει μεγάλο ποσοστό τυχαιότητας και ιδιαίτερων συνθηκών ή προσωπικών -κακών ή καλών- επιλογών είναι τόσο προφανές που δε χρειάζεται να το επαναλαμβάνεις. Το πιο πιθανό θα ήταν να μην έχανε τη ζωή του ο Θανάσης Καναούτης. Αν δεν έπεφτε στον ελεγκτή, αν ο ελεγκτής ήταν άνθρωπος και όχι κτήνος, αν δεν πήδαγε με το λεωφορείο να τρέχει θέτοντας σε παράλογο κίνδυνο τη ζωή του, αν δεν χτύπαγε κατά την πτώση τίποτα δε θα είχε συμβεί. Όμως, η ιστορία γράφεται από γεγονότα των οποίων η ιδιαιτερότητα και η τυχαιότητα, παρότι είναι εμφανής, είναι υποδεέστερη της ευρύτερης κοινωνικής πραγματικότητας που αποκαλύπτουν.

Δεν είναι πολιτική καπηλεία το να αναδεικνύεις τις πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις του γεγονότος. Όπως ειπώθηκε, το θέμα είναι ταξικό. Αν είσαι πλούσιος ή τάσσεσαι στο πλευρό της αστικής τάξης, των μνημονιακών κομμάτων και του συστήματος, πάντοτε την ευθύνη για το θάνατο ενός φτωχού τη φορτώνεις στον ίδιο το φτωχό. Και όχι μόνο το θάνατο, κάθε πιθανή κακουχία, δυστυχία κ.α. Ο άνεργος φταίει που δεν έχει δουλειά γιατί δεν είναι επαρκώς ανταγωνιστικός. Ο φτωχός γιατί απέτυχε και δεν ήταν όσο έξυπνος ή δουλευταράς είναι ο πλούσιος. Ο «τσαμπατζής» γιατί είναι κωλόπαιδο και δε δίνει αυτά που οφείλει στο κράτος.

Αν δεν είσαι με τους «πάνω», αν είσαι στους καταπιεζόμενους και αδύναμους, αν στέκεσαι πλάι στην εργατική τάξη, τότε αντιλαμβάνεται ότι οι προσωπικές τραγωδίες, δεν είναι καθόλου προσωπικές. Αντιθέτως, είναι τα συγκεκριμένα εξατομικευμένα αποτελέσματα των ευρύτερων κοινωνικών διεργασιών και πολιτικών. Και αυτές δεν είναι βέβαια μόνο οι επιλογές των κυβερνητικών κομμάτων, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και των τοκογλύφων. Αυτοί θέλουν να ρημάξουν την κοινωνία ολοσχερώς. Και για να το κάνουν αυτό βρίσκουν πρόθυμους συμμάχους, πειθήνια μαντρόσκυλα, σκουλήκια της εξουσίας, που για να βγάλουν το μεροκάματο, αλλά κυρίως για να ασκήσουν λίγη εξουσία και να πουλήσουν εκδούλευση στα αφεντικά τους, γίνονται ακόμα πιο αδίστακτοι, ακόμα πιο αιμοβόροι. Είναι σίγουρο ότι την ώρα της εκδίκησης τέτοιοι ελεγκτές, όπως και άλλοι που «κάνουν τη δουλειά τους» θα αντιμετωπίσουν τη δίκαιη οργή.

Δε γνωρίζουν ίσως ότι κατά την Παρισινή Κομμούνα του 1871 αυτοί που πρώτοι θεωρήθηκαν εχθροί, πέρα από τους κυβερνώντες, ήταν οι ελεγκτές της καθημερινής ζωής, αυτοί που παραλάμβαναν τα νοίκια και τους φόρους, οι αστυνόμοι του δρόμου, οι τοκογλύφοι κ.α.

Για όλους αυτούς που, χωρίς ίχνος ντροπής, προσβάλλουν τη μνήμη του νεκρού, ο Θανάσης Καναούτης πράγματι έφταιξε. Αλλά δε τον κατηγορούν στην πραγματικότητα γιατί ήταν «τσαμπατζής», ούτε γιατί ήταν απερίσκεπτος, τον κατηγορούν γιατί ήταν φτωχός. Γιατί στον καπιταλισμό δεν πεθαίνεις από χαζομάρα, δεν πεθαίνεις από παράτολμες επιλογές, δεν πεθαίνεις από λάθος. Πεθαίνεις από φτώχεια. Ας πεθαίνουν οι φτωχοί. Ας ζήσουν χίλια χρόνια οι τράπεζες. Αυτή είναι η πολιτική τους.